New York Pizza is fastfood. Geen restaurant. Dat heeft de voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam op 2 augustus jl. beslist. De uitspraak wijst ons er weer eens duidelijk op hoe een bestemmingsplan werkt: niet het doel van het plan, maar de tekst van de regels is beslissend.

New York Pizza had bij het stadsdeel Zuid (Amsterdam) een omgevingsvergunning aangevraagd voor het wijzigen van de voorgevel van een pand aan de Ferdinand Bolstraat en het aanbrengen van reclameuitingen aan het gebouw. Het stadsdeel had de vergunning geweigerd, zowel in primair besluit als in bezwaar, omdat een New York Pizza in strijd zou zijn met het bestemmingsplan. Hierover ging het op 26 juli jl. bij de voorzieningenrechter.

Op de bewuste locatie staat het bestemmingsplan de categorie “horeca IV” toe, namelijk: “restaurants, eetcafés, lunchrooms, koffie-/theehuizen en ijssalons”. Volgens New York Pizza is haar vestiging een restaurant. Volgens het stadsdeel is echter sprake van fastfood. En dat valt onder de categorie “horeca I”, die niet is toegestaan, namelijk: “fastfoodrestaurants, cafetaria’s snackbars en shoarmazaken”.

De voorzieningenrechter overweegt dat de termen “restaurant” en fastfoodrestaurant” in het bestemmingsplan niet zijn gedefinieerd. De voorzieningenrechter brengt de vaste rechtspraak in herinnering dat in een dergelijk geval de “Dikke Van Dale” uitkomst biedt. Die kent de volgende definities:

  • fastfood: voedsel waarvoor geen of weinig bereidingstijd nodig is, zoals snacks, opwarmgerechten enz. = gemaksvoedsel
  • restaurant: publieke gelegenheid waar men koude en warme maaltijden (en daarbij dranken) kan gebruiken en waar personeel aan tafel bedient (als zelfstandig complex, of als onderdeel van een groter complex). Ook als tweede lid in samenstellingen als de volgende, waarin het eerste lid een specialiteit noemt: fastfoodrestaurant (..).

De geplande New York Pizza in kwestie, zou 74 zitplaatsen krijgen, ingericht zijn op een langer verblijf (duurzaam meubilair, borden, bestek) en klanten zouden na hun bestelling aan de balie aan tafel worden geserveerd. Naast pizza’s zouden ook pasta’s, hamburgers, salades en nagerechten worden geserveerd. Dat alles maakt voor de voorzieningenrechter echter nog niet dat sprake is van een restaurant. De voorzieningenrechter overweegt dat de bij New York Pizza te nuttigen etenswaren een beperkte bereidingstijd kennen, en dat met het ter plaatse bestellen en nuttigen ervan gemiddeld niet meer dan 30 tot 50 minuten gemoeid is. En “weinig bereidingstijd” is het kenmerk van fastfood. Horeca I dus, en ter plaatse niet toegestaan.

Zo worden wij er allemaal weer eens aan herinnerd: de tekst van een bestemmingsplan is bepalend. Er staat wat er staat.

En en passant bespreekt de voorzieningenrechter ook nog even het gelijkheidsbeginsel. New York Pizza had erop gewezen dat in de Leidsestraat ook een vestiging wordt geëxploiteerd onder de categorie “horeca IV”. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel kan echter niet slagen. In de eerste plaats omdat het om een ander stadsdeel, en dus een ander bevoegd gezag gaat. En in de tweede plaats omdat dat stadsdeel heeft toegegeven dat vergunningverlening een fout was. En, zo herinnert de voorzieningenrechter ons eraan: het gelijkheidsbeginsel verplicht dan niet om voor de toekomst die fout te herhalen of door te trekken naar anderen.

De voorzieningenrechter pakt door, en verklaart het beroep ongegrond. New York Pizza heeft al laten weten in hoger beroep te gaan. Wij houden u op de hoogte.

Share This